Καλέστε με στο SKYPE

Γ. Παπανδρέου 17 - Ηράκλειο, t: 2811 113681 - 6946253300

Μυλωνογιάννη 23 - Χανιά , t: 2821 1117046974394497

Άρθρα Ψυχολογίας

Όλοι μας ακούμε συχνά τις αρνητικές επιδράσεις που έχουν στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών οι συγκρούσεις και οι τσακωμοί των γονιών, ιδιαίτερα όταν αυτές λαμβάνουν χώρα παρουσία των παιδιών. Βασισμένοι σε αυτό, πολλοί γονείς καταλήγουν στην ιδέα ότι οφείλουν να αποκρύπτουν παντελώς τις συζυγικές διαφωνίες από τα παιδιά τους. Ακόμα κι αν κάποιος βρίσκει την ιδέα αυτή ελκυστική και καλή, όλοι συμφωνούμε πως κάτι τέτοιο είναι απλά ανέφικτο και μη ρεαλιστικό. Οι συγκρούσεις και τα αρνητικά συναισθήματα που προκύπτουν από αυτές είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της καθημερινής ζωής των ζευγαριών. Ερευνητικά γνωρίζουμε πως ζευγάρια που μπορούν να εκφράζουν ανοιχτά τις διαφωνίες τους και να επεξεργάζονται τις αναπόφευκτες διαφορές τους έχουν μακροπρόθεσμα πιο υγιείς και ευτυχισμένες σχέσεις.
Αυτό που συστήνεται να θυμούνται οι γονείς είναι πως δεν είναι η ίδια η σύγκρουση αλλά η διαχείρισή της που κάνει τη διαφορά. Αν μάθουμε να διαχειριζόμαστε τις διαφωνίες μας με τρόπο τέτοιο ώστε να λειτουργήσουμε σαν ένα θετικό παράδειγμα για τα παιδιά κι όχι σαν μία τραυματική εμπειρία, μπορούμε να τσακωνόμαστε ελεύθερα! Και όπως όλα τα πράγματα σε μία λειτουργική οικογένεια, έτσι και οι καβγάδες έχουν τους κανόνες τους.


Κανόνας 1. Δεν εμπλέκουμε τα παιδιά στις μεταξύ μας συγκρούσεις
Η διαδικασία της επίλυσης μίας σύγκρουσης δεν είναι μία εύκολη κατάσταση και σίγουρα, ξεπερνά τις δυνατότητες ενός μικρού παιδιού. Καμιά φορά η αναστάτωση στο σπίτι είναι τέτοια που το ίδιο το παιδί προσπαθεί να υιοθετήσει το ρόλο του διαμεσολαβητή ή του «πυροσβέστη» ανάμεσα στους γονείς. Συχνά στο επίκεντρο το παιδί βιώνει συναισθήματα ντροπής, ενοχής και φόβου και άγχους, ιδιαίτερα έντονα όταν μάλιστα οι γονείς χρησιμοποιούν το παιδί σαν ενδιάμεσο («πες στον πατέρα σου ότι..») ή όταν του ζητούν να κρατήσει κάποιο μυστικό από τον άλλο γονέα («μην πεις στη μαμά ότι ...»). Χρήσιμο είναι να διαβεβαιώσετε λεκτικά το παιδί ότι δεν ευθύνεται το ίδιο για τη διαφωνία και πως καμιά φορά οι γονείς διαφωνούν στην προσπάθειά τους να βρουν την καλύτερη για όλους λύση. Τονίζουμε πως οι γονείς ξέρουν πώς να λύσουν τη διαφωνία τους και πως η επίλυση είναι καθαρά θέμα των γονιών.


Κανόνας 2. Δεν χρησιμοποιούμε τα παιδιά σαν όπλα
Δύο γονείς θυμωμένοι ή εξοργισμένοι ο ένας με τον άλλον δεν είναι απίθανο, πάνω στην παρόρμηση της στιγμής να μπουν στον πειρασμό να χρησιμοποιήσουν τη σχέση με τα παιδιά τους , προκειμένου να πληγώσουν ο ένας τον άλλον. Το πιο σημαντικό όλων είναι οι γονείς να διαχωρίζουν τους ρόλους τους: είναι πληγωμένοι σύζυγοι αλλά είναι και γονείς. Ως γονείς οφείλουν να προστατεύσουν το παιδί τους, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται εκείνη την ώρα με το να μη μιλάνε υποτιμητικά ο ένας για τον άλλον, ούτε με το να προσπαθούν να αποξενώσουν το παιδί από τον ένα γονέα εκβιάζοντας έτσι την εξουσία του ενός προς τον άλλον. Όταν το παιδί εισπράξει κάτι τέτοιο, μπερδεύεται μη ξέροντας πώς να ανταποκριθεί σε αυτό ώστε να μη το απορρίψει ο ένας από τους δύο γονείς και αγχώνεται σηκώνοντας το βάρος της ευθύνης για την αποκατάσταση της διαφωνίας των ενηλίκων.


Κανόνας 3. Φροντίζουμε το παιδί να δει ότι η σύγκρουση επιλύθηκε
Έχουμε δικαίωμα να θυμώνουμε και να καβγαδίζουμε μπροστά στα παιδιά, στη βάση του ότι δεν είμαστε ρομπότ να ελέγχουμε κάθε μας παρόρμηση, όμως έχουμε και υποχρέωση να δίνουμε στα παιδιά μας σωστά μηνύματα για την επίλυση των προβλημάτων και των συγκρούσεων. Είναι εντάξει το παιδί μας να μας δει να μαλώνουμε αν λίγο μετά μας δει και να συμβιβαζόμαστε, και να ζητάμε συγγνώμη και να αγκαλιάζουμε ο ένας τον άλλον τρυφερά. Μέσα από τις διεργασίες αυτές μεγαλώνουμε παιδιά συναισθηματικά υγιή, που δεν συνδέουν το θυμό με την έλλειψη αγάπης και που δε θα φοβούνται αργότερα να διεκδικούν την άποψή τους, εφ' 'όσον θα έχει γίνει βίωμά τους πως οι συγκρούσεις δε σηματοδοτούν το τέλος μιας σχέσης, αλλά σηματοδοτούν νέες λύσεις που είναι απαραίτητες για την εξέλιξη όλης της οικογένειας.


Κανόνας 4. Αναπτύσσουμε δίκτυα συναισθηματικής υποστήριξης για τα παιδιά μας
Το να υπάρχουν γύρω από το παιδί σταθερά και υποστηρικτικά δίκτυα, είτε αυτά περιλαμβάνουν φίλους, είτε συγγενείς, είτε εκπαιδευτικούς φαίνεται να λειτουργεί προστατευτικά για ένα παιδί, ιδιαίτερα όταν στο στενό οικογενειακό του περιβάλλον υπάρχει ένταση. Συνίσταται να αξιοποιείται η επαφή του παιδιού με άλλα υγιή περιβάλλοντα, έτσι ώστε να ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος να στραφεί το παιδί σε παραβατικά πλαίσια ή σε αποκλίνουσες ομάδες συνομηλίκων.


Κανόνας 5. Μιλάμε στα παιδιά για αυτό που συμβαίνει και αξιοποιούμε τη συναισθηματική αγωγή
Η συζήτηση με το παιδί για τα συναισθήματά του σε σχέση με τις συζυγικές προστριβές δεν είναι και η πιο εύκολη διαδικασία. Όσο άσχημα κι αν αισθανόμαστε εμείς σαν ενήλικες, βοηθάει να σκεφτόμαστε πόσο πιο άσχημα νιώθει ένα παιδί και πόσο πιο ανίκανο να διαχειριστεί αυτό που συμβαίνει. Χρειάζεται λοιπόν την καθοδήγησή μας, την ήρεμη αντίδρασή μας μετά τη σύγκρουση, τη διαβεβαίωσή μας ότι οι γονείς ξέρουν να λύνουν τις διαφωνίες που προκύπτουν και πως δεν ευθύνεται το παιδί για αυτές και την ενθάρρυνσή μας να μιλήσουν τα ίδια για το πώς νιώθουν. Περιγράφουμε με ήρεμη φωνή το τι συνέβη και εξηγούμε πως οι δύο γονείς αναζητούν την καλύτερη λύση για όλους μες το σπίτι.


Οι αναστατώσεις, οι αλλαγές και οι συζυγικές συγκρούσεις είναι που δημιουργούν και διατηρούν τους μόνιμους και σταθερούς δεσμούς μες την οικογένεια και αν αυτό το μεταβιβάσουμε σαν γνώση στα παιδιά μας, μάλλον πως θα τους έχουμε κάνει ένα σπουδαίο δώρο για την ενήλικη ζωή τους.

Κονιδάκη Ελπίδα- Ψυχολόγος
InterNus- Κέντρο Συμβ/κής & Ψυχ/πείας

Published in Articles
Σάββατο, 05 Μαρτίου 2016 00:00

Το άγχος

Το άγχος προέρχεται από το ρήμα άγχω που σημαίνει πνίγω (σφίγγω πιεστικά στο λαιμό). Αυτό είναι το γενικότερο αίσθημα που αναφέρουν οι περισσότεροι άνθρωποι όταν βιώνουν μια περίοδο παρατεταμένου άγχους.
Όλοι σχεδόν αισθανόμαστε άγχος κάποια στιγμή στη ζωή μας, τόσο οι ενήλικες όσο και τα παιδιά. Το άγχος είναι ένα λειτουργικό συναίσθημα, το οποίο συχνά μας διευκολύνει στην αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων οι οποίες απαιτούν συγκέντρωση, αποτελεσματικότητα και δεξιότητες. Το άγχος επίσης, μπορεί να μας βοηθήσει σε περιπτώσεις μιας επικείμενης απώλειας, προετοιμάζοντάς μας έτσι για το δύσκολο και τραυματικό γεγονός. Επιπρόσθετα, λειτουργεί βοηθητικά ως ένας παράγοντας κινητοποίησης προκειμένου να επιτύχουμε κάποιες αλλαγές στη ζωή μας και να ικανοποιήσουμε ανώτερες βασικές μας ανάγκες στην πορεία της αυτοπραγμάτωσης. Σε αυτές τις περιπτώσεις συναντάται συνήθως με τον όρο υπαρξιακό άγχος.
Όταν όμως το βίωμα του άγχους είναι υπερβολικό σε ένταση, δυσανάλογο σε σχέση με το ερέθισμα που το προκαλεί και επίμονο στο χρόνο, τότε ενδέχεται να χάσει τη λειτουργικότητά του και να μετατραπεί σε στοιχείο που παρεμποδίζει την ομαλή προσαρμογή του ατόμου. Για παράδειγμα μειώνεται η αποδοτικότητα του ατόμου στην καθημερινότητά του σε τομείς όπως η εργασία, οι κοινωνικές εκδηλώσεις κ.α. Έτσι, αντί να προετοιμάζει τον οργανισμό για την αντιμετώπιση της δύσκολης κατάστασης, τον προτρέπει στην αποφυγή της. Το αποτέλεσμα της συνεχούς αποφυγής των αγχογόνων καταστάσεων είναι η κορύφωση και η γενίκευση του άγχους ακόμα και όταν απουσιάζουν τα ερεθίσματα που το προκαλούν. Σε αυτές τις περιπτώσεις αποτελεί ένδειξη κάποιας αγχώδους διαταραχής είτε γενικευμένης είτε συνδεόμενης με συγκεκριμένες καταστάσεις. Οι αγχώδεις διαταραχές είναι οι συχνότερες ψυχικές διαταραχές στο γενικό πληθυσμό με ποσοστό συχνότητας 3,5 %. Μερικές από τις πιο συχνές αγχώδεις διαταραχές είναι η γενικευμένη αγχώδης διαταραχή, η διαταραχή πανικού και η αγοραφοβία, η ψυχαναγκαστική καταναγκαστική διαταραχή κ.α.

Στις αγχώδεις διαταραχές παρατηρούνται συναισθηματικά ή ψυχικά συμπτώματα, όπως:
- υπερένταση,
- αναστάτωση,
- εκνευρισμός,
- δυσφορία,
- αγωνία,
- αίσθημα ότι κάτι κακό θα συμβεί

και σωματικά συμπτώματα, όπως:
- εφίδρωση,
- ζάλη,
- τρέμουλο,
- πόνος ή πλάκωμα στο στήθος,
- δύσπνοια,
- μυρμήγκιασμα,
- μουδιάσματα,
- ναυτία κ.α.
Με αυτόν τον τρόπο μας προειδοποιεί το σώμα μας ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι ο τρόπος με τον οποίο έχουμε οργανώσει την καθημερινότητά μας και ο τρόπος που σκεφτόμαστε και αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες μας φαίνεται να μην είναι λειτουργικός.

Το παθολογικό άγχος μπορεί να οφείλεται σε έναν συνδυασμό διαφορετικών παραγόντων όπως η ιδιοσυγκρασία του ατόμου, οι προηγούμενες εμπειρίες και τραυματικά γεγονότα στη ζωή (για παράδειγμα στην παιδική ηλικία «το άγχος αποχωρισμού»), το στρεσογόνο περιβάλλον, διάφοροι εκλυτικοί παράγοντες (για παράδειγμα περιβάλλον με πολλές εντάσεις ή οι καταστάσεις που βιώνει το άτομο στην καθημερινότητα στις οποίες αισθάνεται ότι δεν έχει τον έλεγχο). Υπάρχουν όμως και παράγοντες οι οποίοι συντηρούν και διαιωνίζουν το αίσθημα του άγχους. Για παράδειγμα, μπορεί το άτομο να βιώσει μια περίοδο με έντονο άγχος το οποίο μπορεί να προκαλέσει διάφορα σωματικά συμπτώματα όπως δύσπνοια ή πόνους στο στήθος. Στην συνέχεια, η παρατήρηση των συμπτωμάτων από το ίδιο το άτομο μπορεί να συνδεθεί με περισσότερο φόβο και άγχος το οποίο με τη σειρά του είναι πιθανό να συμβάλλει στη διατήρηση των συμπτωμάτων, αποκτώντας έτσι τη μορφή ενός φαύλου κύκλου, με τα συμπτώματα (ψυχολογικά και σωματικά) συνεχώς να κλιμακώνονται καθιστώντας το άτομο ανήμπορο να λειτουργήσει στην καθημερινότητά του. Στη προέκταση αυτής της διαδικασίας το άτομο είναι πιθανό να βιώσει επεισόδια με έντονα συμπτώματα όπως σωματικά, τα οποία είναι αυτά που θα του προκαλέσουν έντονο φόβο και ψυχολογικά, τα οποία είναι γνωστά με τον όρο κρίση πανικού.
Στις περισσότερες των περιπτώσεων όμως, η επίσκεψη σε έναν ειδικό μπορεί να βοηθήσει και μέσα από μία εξειδικευμένη αντιμετώπιση της αγχώδους διαταραχής τα συμπτώματα σταδιακά να υποχωρήσουν και το άτομο να γίνει περισσότερο λειτουργικό στην καθημερινότητά του. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση είναι αποδοτική σε ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που εμφανίζουν αγχώδεις διαταραχές. Επίσης, σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ θετικά αποτελέσματα έχει και ο συνδυασμός ψυχοθεραπείας και της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής. Όσον αφορά την ψυχοθεραπεία, εξαιρετικά αποδοτικό είναι το μοντέλο της Γνωσιακής-Συμπεριφορικής Θεραπείας θέτοντας ως πρώτο σημαντικό βήμα την ανίχνευση των αρχικών ερεθισμάτων που πυροδοτούν το άγχος και την εκπαίδευση των θεραπευόμενων στην αυτοπαρατήρηση τους. Στη συνέχεια οι θεραπευόμενοι μαθαίνουν να ανακαλύπτουν τη σχέση ανάμεσα στις σκέψεις και το άγχος τους. Κύριος στόχος της Γνωσιακής-Συμπεριφορικής Θεραπείας είναι να βοηθήσει τους θεραπευόμενους να δημιουργήσουν περισσότερο ισορροπημένες προοπτικές και να ερμηνεύουν όλες τις νέες καταστάσεις που συναντούν με αντικειμενικότητα, αναδομώντας τη δική τους θεώρηση του κόσμου. Τέλος, τα αποτελέσματα της θεραπείας τείνουν να είναι ακόμη καλύτερα όταν συνδυάζονται και με διάφορες τεχνικές χαλάρωσης, όπως η διαφραγματική αναπνοή, η προοδευτική μυϊκή χαλάρωση, οι ευχάριστες νοερές εικόνες κ.α.

ΜΗΤΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ - ΚΛΙΝΙΚΟΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ
InterNus - ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ & ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

ψυχολόγος Ηράκλειο

ψυχολογος χανια

Published in Articles

Η κρίση πανικού ορίζεται ως το ξέσπασμα ενός έντονου άγχους που τις περισσότερες φορές συνοδεύεται από σωματικά συμπτώματα και καταστροφικές σκέψεις. Η διάρκειά του κυμαίνεται από δύο με τρία λεπτά έως και μισή ώρα. Κατά την υποχώρηση της κρίσης παρατηρείται μια αίσθηση αδυναμίας και εξουθένωσης. Οι κρίσεις πανικού μπορεί να εκδηλώνονται πολλές φορές στο διάστημα μίας εβδομάδας ή και μέσα στην ίδια ημέρα. Άλλοτε έρχονται ως αποτέλεσμα άγχους ή έντονου στρες και άλλοτε εμφανίζονται εντελώς ξαφνικά ή σε καταστάσεις όπου οι περισσότεροι άνθρωποι δεν περιμένουν να αισθανθούν φόβο. Αυτό που κάνει το αίσθημα του φόβου μεγαλύτερο είναι ο συνδυασμός της ταχύτητας με την οποία εμφανίζονται τα συμπτώματα, της έντασης τους και το γεγονός ότι επηρεάζουν πολλά μέρη του σώματος. Αν και η ηλικία έναρξης της διαταραχής ποικίλει, συνήθως αρχίζει ανάμεσα στην όψιμη εφηβεία και την ηλικία των 35 ετών.
Οι κρίσεις πανικού συνοδεύονται από έναν συνδυασμό ψυχολογικών και σωματικών συμπτωμάτων. Όποιος βιώσει μία κρίση πανικού πάντως δεν έχει απαραίτητα όλα τα συμπτώματα αλλά αρκούν κάποια από αυτά τα οποία είναι τα εξής:
-Τρέμουλα ή έντονος τρόμος
-Εφίδρωση
-Επιτάχυνση του καρδιακού ρυθμού
-Αίσθημα ζάλης ή λιποθυμίας
-Πόνος ή δυσφορία στο στήθος
-Ναυτία
-Φόβος απώλειας ελέγχου ή ότι τρελαίνεται
-Φόβος ότι θα πεθάνει
-Ρίγη ή ξαφνικό αίσθημα ζέστης
-Μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα
-Αίσθημα πνιγμού

Κατά την υποχώρηση της κρίσης πανικού, οι πάσχοντες αισθάνονται εξαντλημένοι και μπερδεμένοι. Είναι λογικό πολλοί άνθρωποι να
πιστεύουν ότι έχουν κάποιο οργανικό πρόβλημα με αποτέλεσμα να αναζητούν ιατρική βοήθεια στο νοσοκομείο. Κάποιοι αισθάνονται ντροπή ή αμηχανία ως αποτέλεσμα της αίσθησης έλλειψης αυτοελέγχου και πάσχουν σιωπηλά αντί να αποκαλύψουν τα προβλήματά τους ή να αναζητήσουν επαγγελματική βοήθεια.
Η αποφυγή των καταστάσεων στις οποίες μπορεί να εμφανιστεί μια κρίση πανικού είναι δυνατόν να επηρεάσει τη ζωή του ατόμου τόσο όσο και οι κρίσεις. Η ανησυχία για επικείμενες κρίσεις πανικού είναι γνωστή ως άγχος αναμονής. Η αντιμετώπιση του άγχους αναμονής είναι από τα πιο σημαντικά κομμάτια στη θεραπεία της διαταραχής πανικού. Σήμερα γνωρίζουμε ότι στην κλινική πράξη, η αγοραφοβία και η διαταραχή πανικού συμβαίνουν τόσο συχνά μαζί, που είναι λίγες οι περιπτώσεις που η κάθε μια διαταραχή συναντιέται μόνη της. Δηλαδή το άτομο, πρώτα υφίσταται μία ή περισσότερες προσβολές πανικού, μετά αναπτύσσει το φόβο ότι θα ξανασυμβεί (άγχος αναμονής) και μετά αρχίζει να αποφεύγει καταστάσεις όπου η πιθανότητα να συμβεί κάποια προσβολή πανικού του δημιουργεί έντονο φόβο (αγοραφοβία).
Είναι όμως ιδιαίτερα σημαντικό να τονίσουμε ότι υπάρχουν σωματικές ασθένειες οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν συμπτώματα όμοια με αυτά του πανικού. Συνήθως, άλλα συνοδά συμπτώματα υποδεικνύουν ότι υπάρχει κάποια σωματική πάθηση. Μερικές παθήσεις που μπορεί να προκαλέσουν συμπτώματα όμοια με αυτά του πανικού είναι οι ακόλουθες:
-Αρρυθμίες
-Υπερθυρεοειδισμός
-Καρδιακή ανεπάρκεια
-Επιληψία
-Διαταραχές που επηρεάζουν την αναπνοή
-Υπερβολική χρήση ορισμένων φαρμάκων
-Υπερβολική χρήση ή στέρηση από καφεΐνη , ναρκωτικά ή αλκοόλ
Αν έχετε οποιαδήποτε ανησυχία ότι μπορεί να πάσχετε από κάποια σοβαρή σωματική ασθένεια, είναι σημαντικό ο γιατρός σας να λάβει ένα πλήρες ιατρικό ιστορικό, να σας εξετάσει και να σας υποβάλλει σε κάποιες ιατρικές εξετάσεις.

Τι προκαλεί τον πανικό και την αγοραφοβία;
Ένας συνδυασμός παραγόντων επιδρά στην εμφάνιση των κρίσεων και της διαταραχής πανικού. Βέβαια ο συγκεκριμένος συνδυασμός διαφέρει από άτομο σε άτομο. Οι παράγοντες αυτοί ομαδοποιούνται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες, οι οποίες όταν συνδυάζονται και κλιμακώνονται σταδιακά προκαλούν πανικό.
1.Μερικοί άνθρωποι είναι ευάλωτοι ως αποτέλεσμα της ιδιοσυγκρασίας τους ή εξαιτίας των εμπειριών της παιδικής τους ηλικίας.
2.Υπάρχουν άμεσοι στρεσογόνοι ή εκλυτικοί παράγοντες που φέρνουν μια αιφνίδια κρίση.
3.Υπάρχει ένα σύνολο παραγόντων που ασκούν επίδραση και συντηρούν τη διεργασία δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο, μέσα στον οποίο οι κρίσεις πανικού επιδεινώνονται ή εμφανίζονται πιο συχνά.

Θεραπευτική αντιμετώπιση
Οι έρευνες και η εκτεταμένη κλινική εμπειρία των ειδικών δείχνουν ότι οι περισσότεροι πάσχοντες από πανικό μπορούν να θεραπευτούν εάν εξασκηθούν στη χρήση συγκεκριμένων τεχνικών υπό της καθοδήγησή τους. Οι θεραπείες περιλαμβάνουν τις ψυχολογικές παρεμβάσεις , κυρίως την Γνωσιακή - Συμπεριφοριστική Θεραπεία και τη χορήγηση φαρμάκων, ιδιαίτερα τη χρήση των τρικυκλικών και των ήπιων ηρεμιστικών. Οι πάσχοντες από διαταραχή πανικού μπορεί να φοβούνται ότι δεν θα θεραπευτούν ποτέ. Είναι ενθαρρυντικό όμως το εύρημα ότι το 80% με 90% των ατόμων με διαταραχή πανικού αναφέρει σημαντική και διαρκή βελτίωση με την εφαρμογή των Γνωσιακών - Συμπεριφοριστικών μεθόδων.
Η εφαρμογή των τεχνικών της Γνωσιακής-Συμπεριφοριστικής θεραπείας βοηθούν στην αναγνώριση , στην αναθεώρηση και στην τροποποίηση των παράλογων αρνητικών ερμηνειών που δίνουν οι πάσχοντες στα γεγονότα ή στις καταστάσεις. Έτσι λοιπόν, η θεραπεία επιτρέπει στον πάσχοντα να αναγνωρίσει και να εξετάσει με ακρίβεια πως παράγονται τα συμπτώματα και να εξασκηθεί σε συστηματικές μεθόδους για να εμποδίσει ή να ελέγξει τα συμπτώματα.
Οι απόψεις των ειδικών σχετικά με τη χρήση φαρμάκων στη διαταραχή πανικού διαφοροποιούνται. Φαίνεται όμως, ότι τα φάρμακα μπορεί να είναι αποτελεσματικά σε βραχυπρόθεσμη βάση, όταν το άγχος είναι πάρα πολύ έντονο, οπότε το άτομο δεν μπορεί να αρχίσει να εξασκείται σε τεχνικές διαχείρισης άγχους.
Σε κάθε περίπτωση η χορήγηση φαρμάκων αποφεύγεται και προτείνεται μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις και σε συνδυασμό με Γνωσιακή-Συμπεριφοριστική θεραπεία.

ΜΗΤΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ - ΚΛΙΝΙΚΟΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ

InterNus - ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ & ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Published in Articles
Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015 00:00

Η κρίση στο ζευγάρι

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ & ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΘΕΙ Η ΣΧΕΣΗ

Στην αρχή κάθε σχέσης τα συναισθήματα και οι προοπτικές βρίσκονται συνήθως στο μέγιστο δυνατό επίπεδο. Η επιθυμία και τα όνειρα του ζευγαριού συμπίπτουν σε πολλά επίπεδα και είναι έκδηλο το συναίσθημα της συμπόρευσης.

Είναι κοινή παραδοχή και εμπειρία, ότι με το πέρασμα του χρόνου και την εδραίωση είτε του εγγάμου βίου, είτε μιας μακροχρόνιας συνύπαρξης κάποια πράγματα αλλάζουν και πολλές φορές φθίνουν. Παράγοντες όπως ο οικονομικός, ο διαπροσωπικός και θέματα τρίτων μπορεί να μπουν στη ζωή του ζευγαριού και επηρεάσουν αρνητικά τη μεταξύ τους σχέση. Αποτελέσματα τέτοιων παραγόντων μπορεί να είναι έντονοι τσακωμοί, έλλειψη εγγύτητας μεταξύ των συντρόφων, προβλήματα επικοινωνίας, σεξουαλικά προβλήματα, άγχος και συχνά κατάθλιψη. Τα πιο συχνά προβλήματα σε ένα γάμο κατά τον Beck(θεμελιωτής της γνωστικής συμπεριφορικής ψυχοθεραπείας) είναι:

  • Η δύναμη του αρνητικού τρόπου σκέψης, το πώς δηλαδή οι αρνητικές πεποιθήσεις ,μπορούν να επισκιάσουν τις θετικές πτυχές ενός γάμου.
  • Η μετάβαση από την εξιδανίκευση στην απομυθοποίηση του συντρόφου
  • Η σύγκρουση των διαφορετικών αντιλήψεων των δύο συντρόφων
  • Η επιβολή αυστηρών προσδοκιών και κανόνων, οι υποχρεώσεις και τα πρέπει που επιβάλλει ο ένας στον άλλο.
  • Η στασιμότητα στην επικοινωνία.
  • Οι συγκρούσεις σχετικά με τη λήψη σημαντικών αποφάσεων.

Πώς και τι, όμως, μπορεί να κάνει ένα ζευγάρι για να μπορέσει να αντιμετωπίσει και να προστατέψει τη σχέση, το γάμο ή την οικογένεια του; Ας πάρουμε μια σειρά από βήματα που είναι απαραίτητο να ακολουθηθούν:

  1. Κάθε μέλος του ζευγαριού πρέπει να ενδιαφερθεί πρώτα για τη δική του προσωπική αλλαγή συμπεριφοράς μέσα στη σχέση, παρά να περιμένει από το σύντροφό του να αλλάξει.
  2. Αλλαγή των μοτίβων αρνητικής αλληλεπίδρασης. Το ζευγάρι πρέπει να εντοπίσει το μοτίβο εκείνο που ακολουθεί σε κάθε καυγά και να το αλλάξει. Για παράδειγμα κάποιο ζευγάρι ξεκινάει μια έντονη συζήτηση, ακολουθεί ένταση από τη γυναίκα, στη συνέχεια αδιαφορία από τον άνδρα, κατόπιν κλάμα από τη γυναίκα και φωνές από το σύντροφό της. Τελικά και οι δύο καταλήγουν σε διαφορετικά δωμάτια. Όταν, λοιπόν παρατηρηθεί ότι ένα τέτοιο μοτίβο συμβαίνει συχνά, το ζευγάρι οφείλει να επέμβει στα επιμέρους κομμάτια και να τα αλλάξει με τρόπο λειτουργικό για τη μεταξύ τους επικοινωνία. Για παράδειγμα, μείωση της έντασης στην αρχή από τη σύντροφο και παρουσίαση ενδιαφέροντος με βλεμματικό τρόπο από το σύντροφο.
  3. Αύξηση των θετικών σημείων στη σχέση. Σε αυτό το βήμα, οι σύντροφοι, εντάσσουν στην καθημερινότητά τους την προβολή των θετικών χαρακτηριστικών της εμφάνισης και της προσωπικότητας του/της συντρόφου. Για παράδειγμα, είσαι πραγματικά μια πολλή καλή μητέρα και σύζυγος ή είσαι πολύ εργατικός άνδρας.
  4. Βελτίωση της επικοινωνίας. Κάθε σύντροφος πρέπει να καταβάλει προσπάθεια στο να συντονίζεται σε αυτά που του λέει ο άλλος, να ακούει και στη συνέχεια να δείχνει εκφραστικά ότι άκουσε τα λεγόμενα του/της συντρόφου. Κατόπιν, να ακολουθεί εναλλαγή στη συνομιλία έτσι ώστε να υπάρχει αλληλεπίδραση των επιχειρημάτων των δυο συντρόφων, χωρίς να διακόπτει ο ένας τον άλλο.

Τα παραπάνω βήματα είναι πρακτικές τεχνικές που μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα της επικοινωνίας μέσα στη σχέση και να αποφορτίσουν ορισμένες έντονες καταστάσεις. Βασικό και απαραίτητο κριτήριο, όμως, για τη λειτουργία των παραπάνω βημάτων είναι το ενδιαφέρον και η ειλικρινής προσπάθεια και των δυο συντρόφων προς αυτή την κατεύθυνση.

ΚΑΡΓΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ

Published in Articles

Καργάκης Εμμανουήλ

Ο Καργάκης Εμμανουήλ και οι συνεργάτες του εργάζονται στα γραφεία τους σε Ηράκλειο & Χανιά Κρήτης, παρέχοντας Γνωστική Συμπεριφορική  Ψυχοθεραπεία και Συμβουλευτική εφήβων και ενηλίκων. 

 

Επικοινωνία

Γ. Παπανδρέου 17, Ηράκλειο
    2811113681, 6946253300
 
Μυλωνογιάννη 23, Χανιά
    2821111704, 6974394497

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

9.00 am to 9.00 pm

Lat: 35.331749 | Long: 25.138443

banner